به گزارش افرا ورزش، فرانک پرتوآذر در گفتوگویی صریح و احساسی، از تصمیم نهایی خود برای پایان دادن به دوران قهرمانی پس از بازیهای آسیایی ناگویا سخن گفت؛ تصمیمی که حاصل سالها فشار، تجربه، افتوخیز و بازنگری در مسیر زندگی شخصی و ورزشی اوست.
پرتوآذر که نامش با تاریخسازی در دوچرخهسواری کوهستان ایران گره خورده، تأکید کرده ادامه این مسیر با همان شدت و سختی گذشته، دیگر با اولویتهای زندگیاش همخوانی ندارد.
او بهروشنی از هزینههای سنگینی گفته که ورزش حرفهای، بهویژه برای یک زن در ایران، به او تحمیل کرده؛ از فشارهای روحی و روانی تا فرسایش جسمی و محدود شدن زندگی شخصی.
ستاره دوچرخهسواری کوهستان ایران در عین حال، ناگویا را یک «پایانبندی آگاهانه» توصیف کرده؛ پایانی نه از سر اجبار، بلکه حاصل انتخاب.
او تأکید دارد که نمیخواهد خداحافظیاش زمانی رقم بخورد که دیگر توان رقابت ندارد یا صرفاً برای حفظ نامش در تیم ملی باقی مانده باشد.
پرتوآذر در بخش مهمی از صحبتهایش به مسیر جدید زندگی اشاره میکند؛ مسیری که الزاماً جدا از ورزش نیست، اما دیگر در قالب رقابت قهرمانی تعریف نمیشود.
علاقه پرتوآذر به نقشآفرینی
او از علاقهاش به انتقال تجربه، نقشآفرینی مؤثرتر خارج از خط استارت و پایان، و ساختن هویتی تازه بعد از سالها زندگی در چارچوب اردو، مسابقه و فشار نتیجهگرایی سخن میگوید.
این دوچرخهسوار باسابقه همچنین نگاه انتقادی اما واقعبینانهای به شرایط ورزش زنان دارد و تأکید میکند که ماندن طولانیمدت در سطح قهرمانی، بدون پشتوانه ساختاری و امنیت شغلی، بهایی فراتر از مدال دارد؛ بهایی که بهگفته خودش، حاضر نیست آن را تا همیشه بپردازد.
فرانک پرتوآذر با این تصمیم، نهتنها به یکی از طولانیترین و پرافتخارترین مسیرهای فردی در دوچرخهسواری زنان ایران نزدیک میشود، بلکه بار دیگر نشان میدهد که نگاهش به ورزش، صرفاً رقابت نیست؛ بلکه انتخاب آگاهانه برای «چگونه زندگی کردن» است.
ناگویا برای او فقط یک مسابقه نخواهد بود؛ آخرین ایستگاه مسیری که با جنگیدن، ایستادن و عبور از محدودیتها ساخته شد و حالا قرار است با اختیار، نه اجبار، به پایان برسد.
